Beeldenschat

angelinecatteeuw_1001.jpg

Ik wil een broer. Niet om het even welke broer. Ik wil mijn broer terug die ik vorige maandag verloren ben. Hij heeft twee jaar gevochten als een leeuw tegen een zeldzame en agressieve vorm van kanker.

Voor de eerste keer in mijn leven heb ik bewust een gebeurtenis verwerkt in mijn schilderijen en collages. Het voelde vreemd. Normaal werk ik spontaan, met emotie, maar zonder vooropgesteld doel. Maar de confrontatie met de onmacht en het verdriet heeft onwillekeurig een uitlaatklep gevonden in mijn werk.

Ik werk altijd rechtstreeks naar mijn gevoel. Hoe meer ik werk, hoe meer ik ervaar dat ik een ‘woordenschat aan beelden’ aan het ontwikkelen ben. Een echte taal. Hoe is het mogelijk dat in een cultuur die zo gericht is op het visuele, het woord beeldenschat niet bestaat? (Serieus, ik heb de online Van Dale gecheckt! Beeldtaal bestaat dan weer wel.)

Wanneer ik schilder, teken of collages maak, hanteer ik beelden uit mijn geheugen en combineer ze met nieuwe vormen die ik haal uit mijn verzamelde inspiratie (lees in deze post meer over het zelf creëren van inspiratie). Net zoals een dichter woorden tegen elkaar afweegt, kies ik voor het meest geschikte beeld of de meest passende ingreep. Ik bedenk een assortiment van mogelijke volgende stappen, en gebruik wat mogelijk kan werken. Elke nieuwe combinatie levert een nieuw, verrassend resultaat op en volgorde, kleur, textuur… alles telt mee voor het uiteindelijke resultaat. Denk aan woorden in dialect, gedeconstrueerd (Paul van Ostaijen comes to mind), enzoverder.

Mijn beeldenschat breidt altijd verder uit, elke dag, bij ieder bezoek aan een tentoonstelling, bij iedere reis, bij ieder boek dat ik lees. Dus ook bij levensveranderende momenten. Het is normaal dat zware gebeurtenissen een blijvende impact hebben op het creatieve werk. Niet vrijwillig, maar dwingend.

Alles is een oneindig proces van bijleren, uitdeinen, registreren. Het is daarom niet makkelijk, maar is er iets boeiender?

Angéline

Ik ga hier niet schrijven dat deze post opgedragen is aan mijn broer. Ik put energie uit de onmacht en het verdriet dat ik ervaar, en voel nog veel nadrukkelijker de nood om mij te uiten en creatief werk te produceren. Daarom is vanaf nu elk werk dat ik maak, elke zin die ik schrijf en elke overwinning op mezelf opgedragen aan mijn broer, Fabien Catteeuw.

Comments 5

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s